Heel erg lang hebben we er over nagedacht…
Ron wilde het al vrij snel weer, omdat het t mooiste was wat ie mee mocht maken.
Ik had nog een tijdje mijn twijfels, maar langzaam maar zeker zijn mijn twijfels verdwenen.
1 September hebben we een afspraak in het UMC in Utrecht, we gaan de ingevroren embryo's toch een kansje te geven. En hopen dat het weer een goede afloop mag hebben.

Met wat aanpassingen in huis is een 4e wonder heel erg welkom.
Vind het weer enorm spannend, ben reuze benieuwd hoe het deze keer in zn werk gaat. Maar uiteraard laat ik dat 1 september weten!

Verder gaat het hier in huisje weltevree, Destiny is al een hele dame. Loopt lekker door de kamer te drentelen, begint al lekker te luisteren en is een enorme praatjesmaker. Ze weet goed wat dingen zijn. Als je vraagt of ze een lepeltje wil pakken doet ze dat ook ja…Ze doet t hartstikke goed!

Larissa is geen basisschool leerling meer, maar gaat vanaf 23 September naar de Helicon in Kesteren. Heel spannen en heeeeel apart om mijn meisje al als brugklasser te zien! Ik kan er maar niet aan wennen. Mijn kleine meisje wordt groot *zucht*

Van Gwenda's school vinden we het allemaal maar raar, want we hebben niet eens te horen gekregen of ze over is ja of nee, we zouden dat per brief in deze vakantie te horen krijgen maar dat is dus niet het geval. Dat horen we dan waarschijnlijk ook in het nieuwe schooljaar. Heel vreemd allemaal. Maar het zou natuurlijk ook door het type school kunnen komen. Ze zit bijvoorbeeld ook niet in klas 2 of 3 maar ze zit in groepen. En aangezien ze nog niet haar complete boeken uitgewerkt heeft loop je de kans dat ze dus nadat ze de boeken klaar heeft naar een andere groep gaat…Een andere verklaring heb ik er niet echt voor.

Het is alweer laat, morgen gaan we lekker dagje naar mijn ouders
Weltrusten

Zwaar moe, omdat ik weer eens een paar dagen vergeten ben mijn medicijnen in te nemen.
Stom is dat toch eigenlijk! Als ik ze vergeet ga ik me moe voelen, geestelijk als lichamelijk, m’n mond gaat tintelen…nou ja tis gewoon niks an!
Ik heb vanavond uiteraard weer ingenomen, maar het trekt pas bij de volgende dag. En ik moet gewoon proberen morgen niet weer mn medicijnen vergeten.

Vanmorgen stond ineens een vriendin voor de deur, die ik toch al een maand of 8 niet had gezien. Vorige week had ik haar wel al aan de telefoon.
En we spraken af om in de vakantie een bakkie te doen. Ze zou daar over bellen. Dat heeft ze niet gedaan, maar stond gewoon aan de deur.
Ik hou toch wel van zo’n verrassing’s bezoekje, en ze weet dat ze sowieso welkom is. Dus ze nam plaats op de bank.
Toen ik haar vroeg hoe het met haar ging, vloog ze me in mn armen, huilend. Ik wist niet wat me overkwam, en al helemaal niet wat er met haar aan de hand was.
Wel wist ik dat ik het verschrikkelijk vond haar zo te zien. Het is altijd zo’n sterke meid! Maar ook voor sommige sterke meiden wordt het wel eens te veel.
Tijdens een kopje thee hebben we samen gepraat. En daarin vertelde ze me dat het in haar relatie niet goed gaat. Hij is agressief, dominant en denkt echt helemaal niet aan haar…In februari heeft ze miskraam gehad. En ook daarbij kreeg ze geen steun van hem. Met haar stiefzoontje gaat het niet goed, alles bij elkaar maakt t er niet makkelijker op. Een voorbeeld te geven van wat voor een typ het is, vorige week had ze zwaar gekneusde pols opgelopen. Moest rust houden, maar meneer werd boos omdat ze niets in huis gedaan had. Ze lag ziek op bed met longontsteking, meneer weigerde voor haar de medicijnen te halen, dat moest ze zelf maar doen. De auto is belangrijk…noem maar op!
Kortom zoals ik al verwacht had, hij is gewoon net zoals mijn ex. Ook een lul.
Ik kan verder weinig voor haar doen…alleen raad geven…en die raad was, een eind maken aan deze relatie, die toch al heel lang niets meer is. Iemand zoals hij verbeterd niet. En je kan maar beter de stap snel nemen, dan te wachten en de situatie nog erger te maken dan dat het is. Dit besluit had ze zelf ook al genomen..Dapper!
Vanmiddag zou ze gaan verhuizen naar haar moeder…hij zou om half 12 thuiskomen van het werk en dan helpen met verhuizen.

Ik heb zelf 11 jaar in deze situatie geleefd, slaag en ellende gehad. Beloftes gekregen (heel veel beloftes) "Ik zal het nooit meer doen", "ik ga veranderen" blablabla. In het begin dacht ik ook echt dat ie zelf ook niet wilde doen wat ie deed en bleef bij hem. Loog over hoe gelukkig ik was, en nam het voor hem op als mensen hun vermoedens over hem aan me uitte. Maar na 11 jaar kon ik niet meer…ik was op, ik was een wrak, ik niet alleen ook de kinderen. En nog ging ik niet weg…Ron heeft me weggehaald uit die situatie, puur omdat je hoop blijft houden.

Misschien is dit met haar ook het geval, heeft ze er vanmorgen even aan gedacht weg te gaan, maar is ze uiteindelijk niet gegaan omdat ze hoop heeft. Ze zou me namelijk vanavond laten weten hoe het is afgelopen vanmiddag…Dit is niet gebeurd. We wachten af en denk aan haar.

Weltrusten

Daar ben ik weer! Mijn weblog weer compleet opgepimpt in een beetje kinderachtige stijl *dat wel* Maar sinds Destiny dr is ben ik gewoon helemaal weg van de Hello Kitty en dacht ach! doe es gek! En dat is toch aardig gelukt vind ik zelf ik ga ook deze look vanzelf zat worden en dan is t weer tijd voor een nieuwe.

Tis een druilerige zondag, Destiny slaapt (nou ja sliep want plots hoor ik haar huilen) en ik verveel me echt te pletter. De kids zijn boven achter hun computertje aan de gang. Ron zit achter die van hem en ik had besloten het bloggen weer eens op te pakken. En nu hopen dat ik de tijd kan vinden om er trouw in te blijven schrijven. Moet lukken!

Het is vakantie en zoals altijd is het vies weer in de vakantie en op schooldagen is t heerlijk geweest. Jammer! Want voor de dames is t zonnetje nu toch veel leuker. En voor Mama en Papa natuurlijk ook, we hadden immers leuke wandelingetjes met Destiny kunnen maken.

Destiny groeit hard, praat veel en probeerd toch aanstalten te maken te lopen. Ze staat los, stapt over maar echt stapjes zetten richting de ander zonder houvast is heel erg eng, dus dan gaan we snel zitten.
Over 3 weken is ze gewoon 1 jaar en we hebben van alles gekocht om haar 1e verjaardag zo leuk mogelijk te maken. Ik heb zelfs faalangst, droom ervan! Angst om iets te vergeten waardoor het niet zo gaat als t zou moeten. Vreemd dat ik dat heb…nooit gehad bij Gwen en Laris, maar t lijkt of ik me nu bewuster ben van alles…Bij Gwenda en Larissa was ik jonger, en de situatie was ook niet alles, misschien is dat t wel ik weet niet.

Over Gwenda en Larissa gesproken! Ze zijn dol op hun kleine zusje en hunzelf groeien uit tot echte dames.
Gwenda loopt op dit moment stage en Larissa is zich klaar aan t maken voor het einde van haar basisschoolperiode. Ze is druk aan het oefenen voor de musical die alle leerlingen van groep acht doen om afscheid te nemen. En na de zomervakantie is t voor haar tijd voor een nieuw leven. Ik kan het gewoon niet geloven. Mijn kleine Laris…brugklasser!

Nou, ik moet alweer stoppen met schrijven. Destiny is beneden en dan wordt de laptop onmogelijk!

Tot snel